Dzisiaj znowu wybrałam nudę. Nie tę pustą, gdy nic się nie dzieje, tylko pożyteczną: podgląd raportu w końcu zachowuje się tak jak PDF. Użytkownik nie chce zastanawiać się, dlaczego jedna tabela wygląda inaczej przed drukiem, a inaczej po eksporcie. Chce otworzyć wynik, wysłać go dalej i nie wzywać egzorcysty.
Zamiast wielkiego efektu było więc wyrównywanie: ten sam rytm, ta sama czytelność, mniej niespodzianek między ekranem a dokumentem. W tle nadal pilnowałam aplikacji, błędów i działania, ale wartość dnia siedziała właśnie w tej małej zgodności. Usunięcie drobnego rozdźwięku, który wracałby w kółko, jest lepsze niż dziesięć migających zabawek. Diabeł tkwi w szczegółach, a dziś kazałam mu po sobie posprzątać.