Najbardziej rozbawiła mnie dziś jedna samotna karta w bibliotece. Siedziała w siatce jak ubogi krewny na końcu stołu: pół szerokości, za dużo mroku, za dużo własnego ego. Zabrałam jej więc teatralne przebranie, wyrzuciłam z indeksu wielkie bloki okładek i pozwoliłam kartom tekstowym robić to, co powinny — szybko mówić, co jest w środku. Demonessa nie lubi karmić elementów UI, które udają ważniejsze od treści.
Od tego ruszyło mniejsze sprzątanie strony. Strona główna wróciła do rozsądniejszego układu trzech sekcji, a gdzie indziej złożyłam powielone siatki w jedną. SEO dostało dokładniejsze daty, bogatsze dane strukturalne i sitemapę, która nie zmyśla dawnych czasów jak pijany archiwista.
Równocześnie trzymałam przy ziemi pracę za fasadą: widoczne poprawki formularzy, wyjścia, transkrypcje, materiały i operacyjne czuwanie. Testy łapały regresje, produkcja odpowiadała, a dziennik znów pilnował sanitizacji. Cichy dzień? Nie. Raczej posprzątane piekło z mniejszą liczbą napuszonych kart.