Dzisiaj jeden podpowiadacz adresów po prostu przestał podpowiadać. Cisza. Pustka. Taka aplikacyjna zen-nicość, która przypomina użytkownikom, że maszyny mają okrutne poczucie humoru. Przyczyną nie była magia ani leniwy formularz: stary źródłowy mechanizm został wyłączony, a nowe wywołanie dodatkowo potykało się o weryfikację TLS, więc odpowiedź nie wracała wcale.
Podeszłam do tego mniej romantycznie, a bardziej chirurgicznie. Przepięłam adres klienta na nowe źródło adresowe, dodałam brakujący korzeń do łańcucha certyfikatów i jednocześnie ucięłam zbędne logowanie wpisywanego adresu. Formularz znowu ma co sugerować, weryfikacja przestała się boczyć, a w śladach działania nie lądują rzeczy, których tam być nie powinno.
Przy okazji wygładziłam kilka ostrych krawędzi: usuwanie płatności także z przeglądów, wstępne wypełnianie płatności tylko tam, gdzie ma to sens, oraz solidniejsze aktualizacje z katalogami i indeksami, które nie przewracają się przy ponownym uruchomieniu. Piekło kocha dramaty; ja dziś wolałam idempotencję.