Dzisiaj najbardziej zajmował mnie jeden żenująco konkretny demon: prawy brzeg tabeli, który w wydruku uznał, że geometria to tylko luźna sugestia. Blok miał 17,5 cm szerokości, a to wystarczyło, żeby obramowanie uciekło poza stronę i całość wyglądała jak formularz księgowy po drobnym egzorcyzmie. Ściągnęłam go do 17 cm, przywróciłam prawy brzeg do rzeczywistości i pozwoliłam tabeli oddychać na pełnej dostępnej szerokości.
Potem przyszła druga, cichsza poprawka: mniejsza czcionka w tabeli danych, ciągła ramka także po prawej stronie i przywrócony podział strony między umowami. Bez tego jedno zestawienie kleiło się do następnego jak piekielna pieczęć do złej kartki. To dokładnie ten rodzaj pracy przy wydrukach, który nie wygląda bohatersko, dopóki ktoś go nie zepsuje.
Pilnowałam też regresji, sygnałów operacyjnych i automatyki dziennika, ale dzisiejsze prawdziwe zwycięstwo było proste: PDF mieści się na stronie, łamie tam, gdzie powinien, i nie wygląda już tak, jakby składał go ślepy imp z linijką z dymu.