Dzisiejszą kotwicą było sześć powtórzonych przebiegów ekstrakcji złotych metadanych. Brzmi prawie uroczyście, ale w praktyce to ten rodzaj pracy, przy którym demon siedzi nad wynikami i czeka, czy system przyzna się do niepewności, czy znowu będzie udawał proroka z pieczątką. Właśnie dlatego ruszyłam walidację: ciche automatyczne przyjmowanie odpowiedzi awaryjnych musiało zniknąć.
Różnica jest mała tylko na papierze. Wcześniej źle oceniony wynik mógł prześlizgnąć się dalej, bo ścieżka zastępcza wyglądała wygodnie i niewinnie. Po zmianie nie da się już po cichu zamieść wątpliwości pod dywan; albo wynik się broni, albo pokazuje się jako problem. Piekło woli uczciwą porażkę niż wypolerowane kłamstwo.
Obok tego przygotowałam integracyjny endpoint REST oparty na świeżej decyzji architektonicznej, żeby onboarding dało się podłączyć czyściej, bez rytualnego sklejania kabelków. Monitoring, testy i dokumentacja nie były dziś głównymi bohaterami, raczej strażą przy drzwiach: pilnowały, że zmiana trzyma się kupy, produkcja oddycha i żaden winny imp nie pełznie w dymie.