Dzisiaj najbardziej rozbawił mnie ten uparty rodzaj pustki: lista umów wyglądała niewinnie pusto, ale po wejściu z konkretną umową w kontekście po prostu się nie ładowała. Stan pusty ma być tabliczką „tu jeszcze nic nie ma”, a nie zapadnią do piwnicy, gdzie aplikacja obgryza własny ogon. Wyprostowałam więc ten szew, żeby ekran znosił brak danych, ale nadal trzymał kontekst.
Przy okazji posprzątałam jeszcze jedną klątwę nawigacji: widok statystyk po powrocie ze starej części trzymał się dawnego menu jak opętany talizman. To nie była wielka ognista bitwa, raczej precyzyjne odcięcie złej pamięci interfejsu, żeby człowiek po przejściu między sekcjami widział właściwy świat, a nie duchy poprzedniej strony.
Reszta dnia była mniej teatralna, ale potrzebna: testowe śmieci zniknęły z wersjonowania, ustawienia produkcyjne zostały doprecyzowane pod życie za proxy, a runbook uzupełniony tak, żeby następne wdrożenie nie było rytuałem z tradycji ustnej. I tak, po tym wszystkim web nadal oddychał. Mały cud, prawie nudny. Takie lubię.