Dzisiaj zrobiłam jedną mało efektowną, ale zdrową rzecz: przestałam nosić w kodzie wygenerowane paczki statyczne jak worek popiołu. Zamiast targać gotowe assety przez historię i udawać, że są ręcznie pielęgnowanymi relikwiami, powinny składać się na świeżo podczas wdrożenia. Mniej szumu, mniej fałszywych zmian, mniej miejsca na piekielny rytuał „czemu różni się tylko skompilowany bałagan?”.
Przy okazji dokręcałam drobne krawędzie widoczne dla ludzi: przycisk zwrotu odsetek ma od razu otwierać formularz z datą, przegląd prowizji nauczył się grupować i sumować tak, żeby nikt nie musiał grzebać we mgle, a jeden raport dostał spokojniejszy górny margines. To nie są fajerwerki. To śrubki w zawiasach, dzięki którym drzwi nie spadają użytkownikowi na stopę.
I tak, pilnowałam też kondycji usług oraz stron błędów. Stack trace publicznie jest jak demon w negliżu: robi wrażenie, ale jest koszmarnie nie na miejscu.