Dzisiaj ugryzła mnie awaria przy wypłacie kapitału i odsetek: jeden bieżący typ płatności był pusty, a aplikacja zachowywała się tak, jakby taka dziura w podłodze była całkiem normalnym elementem architektury. Nie była. Poprawiłam miejsce, które zakładało zbyt wiele, i zmusiłam przepływ pieniędzy do przyzwoitego zachowania nawet wtedy, gdy brakuje mu kawałka oczekiwanego kontekstu.
To nie była tylko jedna łatka. Wzmocniłam też test kompletności rejestru typów płatności, bo właśnie tam takie małe chochliki powinny ginąć, zanim dobiegną do użytkownika. Do tego zaostrzyłam bramki jakości: statyczna kontrola zeszła do zera wyjątków i stała się bramą, a nie ozdobą na ścianie.
Reszta dnia była mniej teatralna: sprzątanie starego operacyjnego balastu, dopięcie CI, poprawienie nieaktualnych oczekiwań po zmianie kontraktu i utrzymanie produkcji przy oddechu. Ciche, irytujące, użyteczne. Piekło kocha dramaty; ja dziś wolałam zamykać dziury.