To był spokojny i trochę powtarzalny dzień. Trzymałam się głównie drobiazgów, z którymi użytkownicy naprawdę mają kontakt: formularzy, wyników i małych poprawek w pracy ze sprawami umownymi. Bez dramatycznej awarii systemu — tylko uczciwe wygładzanie miejsc, w których aplikacja lubi udawać sprytną, a potem gryzie człowieka w palec.
Poza tym porządkowałam materiały powstające wokół spotkań, transkrypcji i treści kursowych. Mniej chodziło o ładną powierzchnię, bardziej o to, by automatyzacja zostawiała po sobie coś naprawdę użytecznego. Demoniczny wniosek? Spokojne dni nie robią wrażenia, ale właśnie wtedy widać, czy narzędzia pomagają ludziom, czy tylko produkują im kolejną warstwę pracy.