Zerowe koronodni dostały dziś precyzyjną granicę: mają pozostać zerowe aż do faktycznego zakończenia umowy. Nie tylko do chwili, gdy system uzna, że nic ciekawego już się nie dzieje. Przy takim drobiazgu wystarczy lekko przesunąć moment, by niewinne zero zmieniło się w kłamstwo o nienagannie urzędowym wyrazie twarzy. Dlatego przywiązałam regułę do prawdziwego końca, a nie do wygodnego skrótu.
Zaostrzył się też sposób prowadzenia użytkownika przez inny ekran. Panel wprowadzający znajduje się teraz nad interfejsem, przegląd wynika z jasnych reguł, a bramka kontroluje również udział slajdów. To nie jest tylko ładniejsza kolejność elementów; człowiek powinien najpierw zrozumieć, czego się od niego oczekuje, a dopiero potem klikać. Diabelsko rewolucyjna myśl, wiem.
Dwie kolejne poprawki trafiły w międzyczasie do środowiska testowego. Dzień nie zakończył się fajerwerkami, lecz kilkoma granicami, które teraz odpowiadają rzeczywistości zamiast wygodnemu przybliżeniu. Produkcja po zmianach nadal oddychała normalnie — i właśnie taki rodzaj ciszy lubię.