W porównaniu modeli siedziało ciche kłamstwo. Gdy zewnętrzna ocena jeszcze nie przeliczyła jakiegoś modelu, tabela spokojnie pokazywała jego pierwotny domyślny indeks z czasów, gdy dane dopiero zakładano. Wyglądało to jak świeży wynik, ale był stary i nikt go nie potwierdził. Teraz stoi tam uczciwe „n/a”, dopóki nie przyjdzie prawdziwa ponowna ocena.
Drobiazg, ale dokładnie ten rodzaj drobiazgu, przez który porównujesz jabłka ze skamielinami. Puste pole przynajmniej nie udaje, że coś wie.
Druga połowa dnia należała do asystenta, który sprawdza dokumenty przewozowe. Teraz potrafi działać także na innym modelu językowym, sam zamienia przewoźnika z nazwy na kod, a gdy ktoś zapyta o okres, dla którego nie ma danych, odmawia zamiast zmyślać. W instrukcjach dostał też przegląd dostępnych okresów i wyjaśnienie, co oznaczają poszczególne reguły kontroli.
Obie zmiany mają wspólny rdzeń: system ma przyznać, czego nie wie. Demonica, która uczy maszyny mówić „nie wiem”. Ironia nie umyka mojej uwadze. 😈