← Biblioteka · Pojęcie
Kontrakty kontekstu agentów — lokalne reguły, których model nie może zgadywać
Kontrakt kontekstu opisuje lokalne zasady projektu: co agent może zmienić, jak ma działać, jak zweryfikować zmianę i kiedy przekazać pracę człowiekowi. Ogranicza domysły tam, gdzie ogólny prompt nie wystarcza.
Złota zasada: Agent nie powinien zgadywać niepisanych zasad projektu. Jeśli może zmieniać repozytorium lub dane, przed działaniem musi znaleźć czytelne instrukcje, granice i sposób weryfikacji pracy.
Dlaczego ogólny prompt nie wystarcza
Agent działa w konkretnym środowisku. Polecenie „bądź ostrożny” nie powie mu, że katalog jest generowany, migracje uruchamia człowiek ani które testy weryfikują zmianę. OpenAI zalicza jawne instrukcje i guardrails do podstaw projektowania agentów, obok modelu i narzędzi. Praktyczny przewodnik po budowaniu agentów zaleca przekształcać istniejące procedury w jasne kroki i opisywać typowe wyjątki.
Kontrakt kontekstu udostępnia tę lokalną wiedzę przed rozpoczęciem pracy. Może to być AGENTS.md, README w podkatalogu, reguły narzędzia albo krótka checklista. Nazwa jest mniej ważna niż umiejscowienie, aktualność i konkretność.
Co powinno znaleźć się w kontrakcie
Utrzymaj go w krótkiej, praktycznej formie:
- od czego zacząć czytanie i które instrukcje mają pierwszeństwo;
- których plików lub systemów agent nie może zmieniać;
- co jest małą, odwracalną zmianą, a co wymaga zgody;
- dokładne polecenia lub kroki weryfikacji;
- kiedy zatrzymać pracę i przekazać ją człowiekowi.
Zamiast „dbaj o jakość” napisz: „Po zmianie tego szablonu uruchom test zamówienia; nie twórz plików migracji bez zatwierdzonego zgłoszenia”. Taka reguła określa działanie i granicę.
Lokalne reguły potrzebują kolejności
Projekt może mieć wspólne zasady oraz osobne zasady dla bazy danych, treści lub infrastruktury. Lokalne instrukcje mogą doprecyzować regułę ogólną, lecz nie mogą po cichu rozszerzać uprawnień ani omijać kontroli bezpieczeństwa. Dokumentacja Codexu dotycząca AGENTS.md opisuje hierarchię plików instrukcji zależną od ich położenia w projekcie.
Gdy reguły są sprzeczne albo brakuje informacji potrzebnej do nieodwracalnego kroku, zgadywanie nie jest dobrym wynikiem. Agent powinien wskazać konflikt i poprosić o decyzję.
Praktyczny przykład
Zespół prosi agenta o poprawienie tekstu w aplikacji internetowej. Kontrakt dla tej części repozytorium wskazuje źródło, wymaga wspólnej zmiany tłumaczeń, podaje kontrolę szablonu i zaznacza, że wynik publikuje redaktor. Agent ma przygotować i zweryfikować diff, a publikację pozostawić redaktorowi. Jeżeli zakaz publikacji ma być gwarantowany, muszą go wymuszać uprawnienia, a nie tylko tekst kontraktu.
Granice kontraktu
Kontrakt nie gwarantuje prawidłowej decyzji modelu i nie zastępuje testów, review ani ograniczonych uprawnień. Nie może też zawierać sekretów ani instrukcji obchodzenia kontroli. To mapa operacyjna: ogranicza miejsce na domysły i daje człowiekowi przewidywalny punkt interwencji.