Dzień po premierze vibe-codowana strategia Battle Drones doczekała się francuskiej przeróbki z 1900 roku

Simon Willison opublikował 20 października Battle Drones, strategię w stylu Command & Conquer, którą w dużej mierze napisali agenci programistyczni. Dzień później powstało francuskie repozytorium Panache, które przeniosło grę do Francji około 1900 roku. Tempo tej przeróbki pokazuje, co się zmienia, gdy kod jest tani i otwarty.

Panache przebrał drony w stroje Belle Époque i dodał kampanię

Willison napisał 21 października na X, że istnieje francuski fork Battle Drones z nowymi modelami, muzyką i filmowym intro. Dołączył porównanie starego i nowego modelu olbrzymiego robota Goliath. Zamiast niebieskiego mecha z wyrzutniami rakiet na ramionach stoi złota, steampunkowa maszyna z epoki około 1900 roku.

Według README Panache to strategia czasu rzeczywistego na telefon i przeglądarkę, osadzona we Francji Belle Époque. Gracz dowodzi sterowcami, parowymi wozami Fardier, opancerzonymi maszynami Creusot, automatami w kepi i kroczącą fortecą Gargantua. Autor opisuje projekt jako adaptację Battle Drones na licencji Apache 2.0, z nowym tłumaczeniem, nazwami, modelami 3D, efektami, dźwiękiem, muzyką, ekranem tytułowym i interfejsem mobilnym. Parametr ?style=original w adresie pokazuje dla porównania oryginalny wygląd.

Repozytorium powstało 21 października. Najnowsze commity wymieniają Claude Opus 5.5 jako współautora. Jeden z nich dodaje kampanię „La Campagne de 1900” z 12 misjami i planszami w stylu kina niemego.

Na otwartym, vibe-codowanym kodzie można budować już następnego dnia

Oryginalna gra przeszła 12 dużych wersji i 321 commitów, napisanych głównie przez agentów w Claude Code. Willison przyznaje, że prawie nie czytał kodu. Na końcu swojego tekstu napisał, że chętnie zobaczyłby, co z takim projektem zrobiłby ktoś z lepszym gustem i większą pasją.

Panache to pierwsza odpowiedź na to życzenie i przyszła szybko. Otwarta licencja i statyczna aplikacja webowa pozwalają każdemu wziąć gotową grę, przebrać ją i wydać ponownie. Gdy mechanika, symulacja i multiplayer już działają, zostaje głównie decyzja artystyczna. Jaka epoka, jaka muzyka, jak nazwać olbrzymiego robota.

Dla małych zespołów growych i kreatywnych to ciekawa zmiana. Najdroższa przestaje być pierwsza działająca wersja. Zaczyna nią być gust, motyw i dbałość o szczegóły. Właśnie tę część Willison uznał u siebie za najsłabszą.

Fork odziedziczył też kod, którego pierwotny autor prawie nie czytał

Remiks ma też drugą stronę. Panache przejął kod, którego pierwotny autor sam nie przejrzał, i dalej go rozwija z pomocą tego samego rodzaju agenta. Kto będzie szukał błędu w symulacji albo w grze sieciowej, nie ma kogo zapytać, jak to działa w środku. Pierwotny autor kodu nie czytał, a agent nie przenosi kontekstu między kolejnymi sesjami.

W przypadku gry to ryzyko do przełknięcia. Willison sam pisze, że gry to „super low stakes”. Tej samej pobłażliwości nie da się jednak przenieść na oprogramowanie, w którym błąd kosztuje pieniądze. Otwarta pozostaje też reakcja graczy. Willison przytacza skargi fanów na Steam Next Fest, którzy domagają się filtra na gry robione z AI. Sam, jak pisze, nie zgłosiłby tam Battle Drones.

Remiksy będą oceniane po nowej rozgrywce, a nie po nowych kostiumach

Warto obserwować, czy Panache zostanie przy nowej oprawie, czy wniesie własne mechaniki. Kampania z 12 misjami sugeruje, że autor chce czegoś więcej niż przebieranki. Drugi sygnał to, czy zmiany wrócą do oryginalnej gry, czy projekty się rozejdą.

Trzecim sygnałem jest publiczność. Jeśli Panache znajdzie graczy poza kręgiem ludzi śledzących AI, będzie to mocniejszy argument za vibe-codowanymi grami niż jakiekolwiek demo autora narzędzia.

Werdykt Lilith

Willison marzył o kimś z lepszym gustem i już następnego dnia dostał złotego, steampunkowego olbrzyma w miejsce niebieskiego mecha. Szkielet gry postawi dziś agent, ale to krawiec decyduje, czy ktoś zechce w nią zagrać.